दशावतारस्तोत्र- माझी पहिली मोठी संस्कृत रचना.

अतीव धन्य एव विष्णुदेव विश्वतारक: |
धरानिवासिनां नृणां विकास-वासदर्शक: ||

दशावतार तस्य दर्शयन्ति प्राणिवर्धनम् |
जले-स्थले वसन्ति ये इदं च जीववर्णनम् ||

जले बभूव जीवनस्य निर्मिति: पुरा तदा |
यदा स विष्णुदेव मत्स्यरूपकं च धारित: ||

विकासभूत जीव आगतो यदा जलाद्बहि: |
स कूर्मरूपधारणेन ख्याति देव श्रीहरि: ||

क्रमेण सस्तनस्तनभृतश्च जीव आगत: |
तदा वराह नाम विष्णुनाsवतार धारित: ||

अनन्तरं नरस्य उद्भव: पशोर्यदाsभवत् |
स पद्मनाभ मध्यप्राणिनं नृसिंह सूचयत् ||

अथैव उन्नतिक्रमे बटुर्नरोsजायत |
स वामनावतारधारणेन देवदर्शित: ||

यदा मनुष्य शस्त्रचालने प्रवीणताङ्गत: |
न किं नरस्य तस्य एव जामदग्न्य रूपक: ||

विकासितम् नरेण ब्रह्म अस्त्र यान-पुष्पकम् |
युगस्य तस्य एव जानकीपतिस्स दैवतम् ||

प्रचण्डयुद्धमत्र हस्तिनापुरे यदाsभवत् |
तदाsष्टमावतार कृष्ण मार्गदर्शकोsभवत् ||

मनुष्य ऐहिकोपभोगत्याग कर्तुमुद्यत: |
तदा यदा स बुद्ध प्राव्रजत् मन: कुटुम्बत: ||

अयम् प्रभोर्दशावतार धारणस्य अन्वय: |
यदल्पबुद्धिना सुभाषितेsनुकारितो मया ||

वयं मुखे दशावतारस्तोत्र रक्षिष्यामहे |
तदर्थमेव नो मतीस्त्वमेव रक्ष श्याम हे!
 

धुक्यातली एक वाट

धुक्यातली एक वाट

धुक्यातली एक वाट मला खुणावते आहे
शुद्ध स्वच्छंद उद्याचे स्वप्न दाखवते आहे

शुभ्र धुक्याचा पडदा त्याच्या पल्याडचे आता
काही दिसतच नाही, पण वाट देते ग्वाही-
माझ्यासोबत उद्याचे भाग्य उजाड़ते आहे
धुक्यातली एक वाट मला खुणावते आहे

वाटेवर अडथळे कधी पाऊल ठेचाळे
तेव्हा धरोनिया हात कोणी करेल संगत
तुझी पुण्याईच तुला अशी सावरते आहे
धुक्यातली एक वाट मला खुणावते आहे


वाट चालता चालता धुके विरत जाईल
उंच भरारी घेण्याला नवे क्षितिज मिळेल
आणि गरुडाचे बळ तुला लाभणार आहे
धुक्यातली एक वाट मला खुणावते आहे

डायरी

डायरी

या डायरीचं नशीब असं, की

हिचं पहिलं वहिलं पान

मढतंय माझ्या काळ्या शाईने....

जणु एखादी नवतरुणी

आपल्या सर्वांगावर लावतेय

धुनीमधलं भस्म भयंकर...

बहरलेला पारिजातक

अंगावरती ओढून घेतोय

काळोखाचं वस्त्र भयंकर....

आणि ही तर आहे सुरुवात...

सूर्यालाच आता ग्रहण लागतंय...

कायमचं!

कुसुमाग्रजांची कविता- पाउलचिन्हे

मी एक रात्रि त्या नक्षत्रांना पुसले
'परमेश्वर नाही' घोकत मन मम बसले
परि तुम्ही चिरंतन विश्वातील प्रवासी,
का चरण केधवा तुम्हांस त्याचे दिसले?

स्मित करुन म्हणाल्या मला चांदण्या काही
तो मुक्त प्रवासी फिरत सदोदित राही
उठतात तमावर त्याची पाउल-चिन्हे-
त्यांनाच पुससि तू, आहे की तो नाही!

एक प्रेमकविता...

हळूच यावी रातराणिचा सुगंध घेउनि झुळूक तैशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

स्पर्श तुझा हा रेशिमसा श्वासातच हुरहुर भरून जाई
ओंजळीतला जणू मोगरा अंग सुगंधित करून जाई
अशीच जादू तुझ्या प्रीतिची त्यात मला मंतरुनी जाशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

कधी जळाचा असशी गाभा कधी नभाची गाठुन उंची
मनास माझ्या मोहित करते छटा तुझ्या या अथांगतेची
कधी तुझी निर्मलता माझ्या नसानसांतुन भरुनी जाशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

असे तुझे हे रूप कलंदर मग माझ्या शब्दांतुन स्रवते
आणिक माझ्या नकळत त्याची एक विलक्षण कविता होते
ब्रह्मरूप हे तुझे कवीच्या हृदयामधुनी उजळत जाशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

हळूच यावी रातराणिचा सुगंध घेउनि झुळूक तैशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

माझी कविता ६

मी स्वप्न तुझे प्रेमाचे गुलजार उधळले होते
तू गेल्यावरती मग का हे रक्त उसळले होते?

तू गेल्यावरती आले मज गंध प्रेमकुसुमांचे
कळले न मला मी केव्हा गजरे चुरगळले होते!

माझाच वेगळा रंग मी मिरवित होतो तेव्हा
पण रंग तुझे अन् माझे केव्हाच मिसळले होते!

मी अंगावरच्या ज़खमा कुरवाळित बसलो होतो
तेव्हाच ज़ख्म हृदयाचे अपरोक्ष चिघळले होते!

तू गेल्यावरती दिधला मी दोष तुझ्या असण्याला
अस्तित्व तुझे माझ्यात तेव्हा विरघळले होते!

माझी कविता ५

काही असं घडून जातं...
मागे उरतो फक्त
एक भावशून्य सुस्कारा

विकृतीच्या निर्विकार भावनेला
हळूहळू मिळतो आकार-
एका भयाण काळ्या सापासारखा-
जो उघड्या डोळ्यांना दिसत नाही
पण कधीतरी अचानक
सुरवण्टाच्या कोशामधून पाखराऐवजी
बाहेर पडावीत बिभत्स गिधाडे
तस तो फणा काढतो
आणि डोक्यावरती या जगाचा
भार पेलणा-या शेषानेच जणु
गिळंकृत करावे या पृथ्वीला
तसा तो माणसांची काळजं
गिळून टाकतो- त्याच निर्विकारपणाने
तेव्हा कृष्णही त्या कालियाचं
मर्दन करू शकत नाही....

काही असं घडून जातं...
मागे उरतो फक्त
एक भावशून्य सुस्कारा