धुक्यातली एक वाट

धुक्यातली एक वाट

धुक्यातली एक वाट मला खुणावते आहे
शुद्ध स्वच्छंद उद्याचे स्वप्न दाखवते आहे

शुभ्र धुक्याचा पडदा त्याच्या पल्याडचे आता
काही दिसतच नाही, पण वाट देते ग्वाही-
माझ्यासोबत उद्याचे भाग्य उजाड़ते आहे
धुक्यातली एक वाट मला खुणावते आहे

वाटेवर अडथळे कधी पाऊल ठेचाळे
तेव्हा धरोनिया हात कोणी करेल संगत
तुझी पुण्याईच तुला अशी सावरते आहे
धुक्यातली एक वाट मला खुणावते आहे


वाट चालता चालता धुके विरत जाईल
उंच भरारी घेण्याला नवे क्षितिज मिळेल
आणि गरुडाचे बळ तुला लाभणार आहे
धुक्यातली एक वाट मला खुणावते आहे

डायरी

डायरी

या डायरीचं नशीब असं, की

हिचं पहिलं वहिलं पान

मढतंय माझ्या काळ्या शाईने....

जणु एखादी नवतरुणी

आपल्या सर्वांगावर लावतेय

धुनीमधलं भस्म भयंकर...

बहरलेला पारिजातक

अंगावरती ओढून घेतोय

काळोखाचं वस्त्र भयंकर....

आणि ही तर आहे सुरुवात...

सूर्यालाच आता ग्रहण लागतंय...

कायमचं!

कुसुमाग्रजांची कविता- पाउलचिन्हे

मी एक रात्रि त्या नक्षत्रांना पुसले
'परमेश्वर नाही' घोकत मन मम बसले
परि तुम्ही चिरंतन विश्वातील प्रवासी,
का चरण केधवा तुम्हांस त्याचे दिसले?

स्मित करुन म्हणाल्या मला चांदण्या काही
तो मुक्त प्रवासी फिरत सदोदित राही
उठतात तमावर त्याची पाउल-चिन्हे-
त्यांनाच पुससि तू, आहे की तो नाही!

एक प्रेमकविता...

हळूच यावी रातराणिचा सुगंध घेउनि झुळूक तैशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

स्पर्श तुझा हा रेशिमसा श्वासातच हुरहुर भरून जाई
ओंजळीतला जणू मोगरा अंग सुगंधित करून जाई
अशीच जादू तुझ्या प्रीतिची त्यात मला मंतरुनी जाशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

कधी जळाचा असशी गाभा कधी नभाची गाठुन उंची
मनास माझ्या मोहित करते छटा तुझ्या या अथांगतेची
कधी तुझी निर्मलता माझ्या नसानसांतुन भरुनी जाशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

असे तुझे हे रूप कलंदर मग माझ्या शब्दांतुन स्रवते
आणिक माझ्या नकळत त्याची एक विलक्षण कविता होते
ब्रह्मरूप हे तुझे कवीच्या हृदयामधुनी उजळत जाशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

हळूच यावी रातराणिचा सुगंध घेउनि झुळूक तैशी
गडे अचानक तूही येशी भुलवुनि मजला निघून जाशी!

माझी कविता ६

मी स्वप्न तुझे प्रेमाचे गुलजार उधळले होते
तू गेल्यावरती मग का हे रक्त उसळले होते?

तू गेल्यावरती आले मज गंध प्रेमकुसुमांचे
कळले न मला मी केव्हा गजरे चुरगळले होते!

माझाच वेगळा रंग मी मिरवित होतो तेव्हा
पण रंग तुझे अन् माझे केव्हाच मिसळले होते!

मी अंगावरच्या ज़खमा कुरवाळित बसलो होतो
तेव्हाच ज़ख्म हृदयाचे अपरोक्ष चिघळले होते!

तू गेल्यावरती दिधला मी दोष तुझ्या असण्याला
अस्तित्व तुझे माझ्यात तेव्हा विरघळले होते!

माझी कविता ५

काही असं घडून जातं...
मागे उरतो फक्त
एक भावशून्य सुस्कारा

विकृतीच्या निर्विकार भावनेला
हळूहळू मिळतो आकार-
एका भयाण काळ्या सापासारखा-
जो उघड्या डोळ्यांना दिसत नाही
पण कधीतरी अचानक
सुरवण्टाच्या कोशामधून पाखराऐवजी
बाहेर पडावीत बिभत्स गिधाडे
तस तो फणा काढतो
आणि डोक्यावरती या जगाचा
भार पेलणा-या शेषानेच जणु
गिळंकृत करावे या पृथ्वीला
तसा तो माणसांची काळजं
गिळून टाकतो- त्याच निर्विकारपणाने
तेव्हा कृष्णही त्या कालियाचं
मर्दन करू शकत नाही....

काही असं घडून जातं...
मागे उरतो फक्त
एक भावशून्य सुस्कारा

माझी कविता-४

पहाटे पहाटे सूर्य उगवला|
आणि दूधवाला| दारापाशी|

बेल वाजवोनी "किती देऊ बोला"
म्हणे तो आईला| उठवोनी|

ऐसा सुरू होई आईचा दिवस|
बदलोनी कूस| झोपतो मी|

"उठा उठा आता वाजलेत सात!"
आईला संगत| रेडीयोची|

"सव्वासातच्याही बातम्या संपल्या|
कहर जाहला| गधड्यान्नो!"

मग बाबांचीही आईलाच साथ|
पेकाटात लाथ| बसतसे|

चुटकीसरशी उठे अंथरूण|
थोबाडे धुवून| सज्ज आम्ही|

उकळता चहा पेपर पुढ्यात|
त्याची काही बात| और असे|

पेपराचे मग जाहीर वाचन|
शिव्याही घालून| चालतसे|

साडे-आठ झाले-घड्याळ दाखवे|
दादाला आठवे- तेव्हा मग|-

पावणे-नवाला प्रॅक्टिकल आहे|
बाळ धन्य आहे- आज्जी म्हणे|

उठतो उशीरा आवरे निवान्त|
कसे या जगात| चालणार|

एकापाठोपाठ जातसे दुसरा|
मागून पसारा| टाकोनीया|

कसा मी आवरू सगळा पसारा|
आईचाही पारा| चढतसे|



सारे गेल्यावर घर होई रिते|
आज्जीला म्हणते| तेव्हा आई|



घरातली सारी कामे उरकून|
सुस्कारा टाकून| बसे आई|

रिमोट हातात म्हणते मनात|
टीव्ही लावूयात| आई जेव्हा|-

तेव्हा जाते वीज दाबता बटन|
भार-नियमन| सुरू होई|



होते संध्याकाळ- देवापाशी दिवा|
धूपही लावावा- आईनेच|

मग येतो आम्ही दमून भागून|
आमच्या मागून| बाबा येती|

टीव्ही होतो सुरू सोबतीला खाणे|
उशीरा जेवणे| आटोपती|

नन्तर झोपतो आम्ही सारेजण|
आई विरजण लावतसे|

सारे झोपलेले जागी एक आई|
तिच्या कामांनाही| अंत नसे|

साऱ्या घरासाठीच आई जागते|
ज्योतही तेवते| देव्हा-यात|